Τo Τραύμα Αποθηκεύεται στο Σώμα

Το τραύμα δεν είναι αυτό που συνέβη. Αντιθέτως, το τραύμα προκύπτει από το γεγονός ότι δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε αυτό που συνέβη. 

Μια τραυματική εμπειρία προκαλεί αλλαγές στη φυσιολογία του ανθρωπίνου σώματος, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος συναγερμού του εγκεφάλου, την αύξησης της δραστηριότητας της ορμόνης του στρες και αλλαγές στο σύστημα που φιλτράρει τις σχετικές πληροφορίες από τις άσχετες. Γι’ αυτό το λόγο λέμε πως το τραύμα αποθηκεύεται στο σώμα και πολύ καιρό μετά το τέλος μιας τραυματικής εμπειρίας, το σύστημα συναγερμού του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την ανίχνευση απειλών μπορεί να επανενεργοποιηθεί με την παραμικρή ένδειξη κινδύνου και να κινητοποιήσει εγκεφαλικά κυκλώματα με αποτέλεσμα να παράγει τεράστιες ποσότητες ορμονών του στρες.

Πολύ συχνά, ένα ενεργό τραύμα κάνει το άτομο να αισθάνεται εκτός ελέγχου. Οι επιβιώσαντες τραύματος συχνά  φοβούνται πως έχει καταστραφεί ο πυρήνας της ύπαρξης τους και πως δεν υπάρχει λύτρωση. Αυτό συμβαίνει επειδή το τραύμα κάνει το άτομο να αισθάνεται πως έχει «σπάσει» σε χίλια κομμάτια. Ο στόχος της θεραπείας τραύματος είναι να φέρουμε με φροντίδα κοντά αυτά τα κομμάτια και να τα ενσωματώσουμε ξανά σε ένα νέο όλον με συμπόνια, αποδοχή και ανθεκτικότητα. Έτσι το τραύμα γίνεται μέρος της προσωπικής ιστορίας του ατόμου χωρίς να καταλαμβάνει όλη την ιστορία του και χωρίς να προκαλεί δυσλειτουργία σε αυτή.

Η γλώσσα δεν είναι το πρωταρχικό μέσο επικοινωνίας, ούτε το μοναδικό μέσο θεραπείας και μεταμόρφωσης. Αυτό σημαίνει πως το να βοηθήσουμε τους επιβιώσαντες τραύματος να βρουν τις λέξεις για να περιγράψουν αυτό που τους συνέβη είναι πολύ σημαντικό, αλλά συνήθως δεν αρκεί. Η αφήγηση της ιστορίας τους δεν αλλάζει απαραίτητα τις αυτόματες σωματικές και ορμονικές αντιδράσεις. Κατά συνέπεια, η θεραπεία του τραύματος είναι σε μεγάλο βαθμό μια βιολογική διαδικασία κατά την οποία το άτομο αναπτύσσει εκ νέου μια ουσιαστική σχέση με το σώμα του και ανακτά την αίσθηση ασφαλειάς του μέσα σε αυτό. 

Συνεπώς, κατά τη διαδικασία θεραπείας του τραύματος είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψιν με ποιους τρόπους μπορούμε να βοηθήσουμε το σώμα να απελευθερώσει το φορτίο που κουβαλάει μέσα από σωματοκεντρικές τεχνικές όπως η κίνηση, το τίναγμα, ο κινητικός διαλογισμός, και η ρύθμιση του πνευμνονογαστρικού νεύρου(Vagus Nerve Regulation).

Επιπλέον, εκτός από την σωματική θεραπεία ως μέρος της ψυχοθεραπείας μια αποτελεσματική θεραπεία τραύματος συμπεριλαμβάνει την απόλυτη ανάληψη προσωπικής ευθύνης των συναισθημάτων του ατόμου καθώς επίσης και τη διαχείριση και επεξεργασία έντονων συναισθηματικών καταστάσεων. Το πρόβλημα με το να πιστεύουμε ότι τα συναισθήματά μας παράγονται από άτομα και γεγονότα εκτός του ελέγχου μας είναι ότι έτσι εγκαταλείπουμε τον έλεγχο. Αφήνουμε την εσωτερική μας κατάσταση και την προσωπική μας ευημερία στα χέρια άλλων ατόμων και καταστάσεων. Όταν το κάνουμε αυτό σε τακτική βάση, βασιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στα γεγονότα και προσδοκάμε να αλλάξουν εκείνοι και οι εξωτερικές καταστάσεις προκειμένου να αισθανθούμε διαφορετικά.  

Ο διαλογισμός και η ενσυνειδητότητα επίσης αποδεικνύονται πολύτιμα εργαλεία στη θεραπεία τραύματος. Ο βαθύς και εκτεταμένος στοχασμός προκειμένου να επιτευχθεί εστιασμένη προσοχή ή μια διαφορετική κατάσταση συνείδησης βοηθά το άτομο να αποκτήσει διορατικότητα για τον εαυτό του και τον κόσμο ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί ένα ασφαλές πλαίσιο για την επαναδιαπραγμάτευση μιας τραυματικής μνήμης. 

Τέλος, η κατεύθυνση της προσοχής μας στο εδώ και τώρα και η ανάληψη του ρόλου του παρατηρητή αλλά ταυτόχρονα και του δημιουργού, τόσο όσον αφορά τις σκέψεις και τα συναισθήματα αλλά και τους εξωτερικούς παράγοντες, είναι ζωτικής σημασίας προκειμένου το άτομο να μην ελέγχεται από αυτά αλλά αντιθέτως να είναι σε θέση να αναλάβει το τιμόνι της ζωής της/του.